Dorastanie jest w zasadzie jednym wielkim konfliktem pomiędzy dziećmi i rodzicami. Istota tego konfliktu to walka o autonomię i prawo do samostanowienia, toczona przez dzieci przeciwko autorytetowi rodziców oraz ich tendencjom do kontrolowania i nadzorowania życia i postępowania swoich pociech. Samo pojęcie konfliktu zakłada występowanie w nim antagonistów, którzy niejako "wnosz±" do tworz±cych go utarczek, potyczek i wojen swoje motywy, interesy, pogl±dy i postawy.
Do konfliktu pokoleń rodzice wnosz±: poczucie odpowiedzialno¶ci za życie, rozwój i los dziecka. Jako wychowawcy, a tym samym twórcy wzorców zachowania się, hierarchii warto¶ci oraz podstawowych pogl±dów na życie, ¶wiat i ludzi u swoich dzieci - rodzice maj± na ogół rozmaite nadzieje i oczekiwania zwi±zane z nimi. Czuj± się także odpowiedzialni za wprowadzanie w życie przez córkę czy syna przekazywanych im dyrektyw, rad i wskazówek. Wszelki sprzeciw ze strony dzieci wobec ustanawianych norm, nakazów i zakazów (w przekonaniu rodziców jak najbardziej słusznych i potrzebnych) rodzice przeżywaj±, z jednej strony, jako zagrożenie dla rozwoju i póĽniejszego szczę¶cia potomka, a z drugiej - jako klęskę swoich koncepcji i wysiłków wychowawczych.